Łopuszka Wielka i Medynia Kańczucka - Blog

Katastrofa lotnicza w Łopuszce Wielkiej

Sat, 27 Nov 2021 18:47:00 +0000

Krzyż upamiętniający katastrofę lotniczą z 24 października 1931 r

W Łopuszce Wielkiej (gm. Kańczuga) znajduje się krzyż upamiętniający katastrofę lotniczą z 24 października 1931 r. Zginęli w niej podporucznik Frorian Petz oraz sierżant Łucjan Kruszka, którzy lecieli ze Lwowa do Warszawy. Krzyż lotników znajduje się na trasie pieszo-rowerowej poprowadzonej po terenie wspomnianej miejscowości.

Tablica upamiętniające te tragiczne wydarzenie

Wycinki gazet z informacją o katastrofie lotnicznej która wyadrzyła się w Łopuszce Wielkiej

Murale w Łopuszce Wielkiej

Thu, 28 Oct 2021 08:19:00 +0000

Murale w naszej wsi Łopuszka Wielka

W dniach 20 i 27 października 2021 r. stało się. Mamy w Łopuszce Wielkiej #mural (#deskal).

Tworzenie murala wzbudziło niemałe zainteresowanie mieszkańców #ŁopuszkaWielka.

Mural pięknie nam utworzył Arkadiusz Andrejkow pomysłodawca #CichyMemoriał. Dziękujemy Panie Arkadiuszu! 😍

Warte odnotowania jest i to, że jego realizacja stała się możliwa dzięki dofinansowaniu Podkarpackie 😍 na realizację projektu: "Więcej, niż murale. Cykl spotkań warsztatowych z regionalnym artystą, twórcą murali - Arkadiuszem Andrejkowem".

Taka ciekawostka: to już drugi mural w Miasto i Gmina Kańczuga realizowany w ramach SkarbyDziedzictwa.pl.

Pierwszy Mural przedstawia postać:

Scipio (Scipio del Campo, Scypio) Karol (1842–1912), hrabia, działacz gospodarczy, poseł na Sejm Krajowy. Był drugim z sześciorga dzieci Maurycego, porucznika kawalerii w powstaniu listopadowym, właściciela Łazisk w pow. mińskim, i Anieli z Jezierskich, bratankiem Jana Karola.

więcej informacji na ten temat na stronie:

http://lopuszka-wielka-i-medynia-kanczucka.mozello.pl/blog/params/post/2003589/

Drugi Mural jest upamiętnieniem o bohaterach z naszej wsi, ku

pamięci tragicznych wydarzeń z dnia 6 marca 1945roku, które rozegrały się w miejscowościach Łopuszka Wielka , Pantalowice i Rączyna. Rozstrzelani tam zostali niewinni ludzie tylko dlatego , że byli Polakami, że należeli do narodu, z którego hitlerowcy chcieli uczynić swoich niewolników. Starsi ludzie społeczeństwa wsi Łopuszka Wielka , których jest już mało pamiętają dobrze i opowiadają młodszym pokoleniom jak straszny był to dzień kiedy to z domów , z ulicy zabierano przypadkowych ludzi przeznaczając ich na rozstrzelanie w zamian za śmierć zdrajczyni narodu , konfidentki Anieli Bawor, która za zdradę działalności konspiracyjnej członków podziemia w nocy z 4 na 5 marca 1943 r. na podstawie wyroku Sądu Specjalnego została zastrzelona w domu rodzinnym przez grupę dywersyjną AK – pseudonim „Puchacz” . Ponadto mordu dokonano jeszcze w miejscowości Pantalowice , gdzie rozstrzelano 11 osób i w Rączynie gdzie stracono 18 osób.

http://lopuszka-wielka-i-medynia-kanczucka.mozello.pl/

Tour de Pologne 3 etap Łopuszka Wielka

Sun, 15 Aug 2021 06:03:00 +0000

11 sierpnia 2021 roku, w naszej wsi,

odbyło się święto kolarstwa.

Przez nasz teren, przejechali kolarze startujący w polskim klasyku Tour de Pologne 🚴

Ten,przejazd, 3 etap wyścigu, zapisze się w pamięci każdego z nas.

Na YouTube możecie Państwo obejrzyć wideo-relacja przejazdu przez naszą miejscowość, poniżej znajdują się link do filmu.

https://youtu.be/fBHuvcI_UEAWideo relacja

https://youtu.be/WFH-I6GctqwWideo relacja

Zapraszam do obejrzenia.

foto-relacja z dnia 11 sierpnia 2021r. historycznego przejazdu #tourdepologne przez Łopuszkę Wielką 🚴🏼‍♂️🥇

📸 Fotografie: Grażyna Łojko

❗SCHRONY KOLEJOWE Z CZASÓW II WOJNY ŚWIATOWEJ – TAJEMNICE PODKARPACIA❗

Sun, 15 Nov 2020 18:28:00 +0000

❗SCHRONY KOLEJOWE Z CZASÓW II WOJNY ŚWIATOWEJ – TAJEMNICE PODKARPACIA❗

🔶Dziś zabieramy Was na zupełnie inną wycieczkę przez tajemnice i zabytki Podkarpacia. Dziś bowiem zabierzemy Was do czasów WOJNY i do miejsc, które miały mieć strategiczne znaczenie dla Hitlera.

🔸Po zajęciu Polski, Hitler chciał stworzyć zaplecze logistyczne dla ataku na ZSRR, czyli dla słynnej Operacji Barbarossa. Miało być ono poza zasięgiem wzroku Aliantów, ale też jak najbliżej granicy z ZSRR. Tak stworzono sieć umocnień, bunkrów, schronów nazywanych Anlage Nord, Mitte i Sud, które swoje nazwy wzięły od zlokalizowania na wschodnich terenach Polski – Obszar Północ, Centralna Polska i Południe.

🔸W ramach Anlage Sud powstały obiekty, o których chcieliśmy Wam dzisiaj opowiedzieć i zachęcić do ich odwiedzenia – schrony kolejowe w Strzyżowie i Stępinie.

🔶TUNEL SCHRONOWY W STRZYŻOWIE: nazywany jest też bunkrem tunelowym. W odróżnieniu od innych schronów kolejowych w Polsce, ten ma charakter podziemny – został wykopany wewnątrz Żarnowskiej Góry. Tunel ten ma 438m długości i średnicę 8.9m. W czasie wojny miał być używany do maskowania pociągów sztabowych Hitlera. Jako że tunel znajdował się wewnątrz góry, był doskonale ukryty i nie był widoczny z powietrza. Zbudowany został w 1940-1941 roku, a już w sierpniu 1941 roku stacjonował tutaj pociąg „Amerika”, którym Hitler przyjechał na spotkanie z Mussolinim. Jako że sam tunel był wielką tajemnicą, budowany był pod przykrywką niemieckiej firmy chemicznej. W dniu przyjazdu Hitlera do Strzyżowa, ludzie mieli zakaz wychodzenia z domu i podchodzenia do okien, wszystko bowiem miało być ścisłą tajemnicą.

🔸Tunel schronowy w Strzyżowie to JEDYNY PODZIEMNY TUNEL KOLEJOWY w Polsce, miejsce unikatowe na skalę całej Europy. Znajduje się on w Strzyżowie, nieopodal stacji kolejowej.

🔶SCHRON KOLEJOWY W STĘPINIE-CIESZYNIE – schron ten również został zbudowany w latach 1940-1941 w ramach sieci umocnień Anlage Sud. Jest to schron kolejowy o długości niemal 400m, zbudowany równolegle do rzeki i grubości murów dochodzącej do niemal 3m! Schron ten nie był równomierny, tzn. Jest lekko zaokrąglony, by utrudnić wrogom trafienie go z powietrza. Jego ściany miały zapewnić bezpieczeństwo przy nawet kilkukrotnym trafieniu artyleryjnym w to samo miejsce. W przeciwieństwie do Strzyżowa, ten schron jest tunelem naziemnym, jednak był odpowiednio maskowany z zewnątrz.

🔸To właśnie tutaj w sierpniu 1941 roku odbyło się spotkanie Hitlera z Mussolinim. Pociąg swój Hitler zostawił w schronie w Strzyżowie i dalej dotarł do Stępiny, gdzie spotkali się obaj wodzowie – w wielkiej tajemnicy przed całym światem.

🔸Schron kolejowy w Stępinie to NAJDŁUŻSZY w Europie schron kolejowy naziemny, ewenement, który zwiedzać można do dzisiaj. Znajduje się on w Stępinie, na granicy z wsią Cieszyna.

🔸O obu tych schronach napiszemy Wam także artykuł na blogu, tymczasem zobaczcie sami już teraz jakie tajemnice skrywał Hitler na Podkarpaciu. Słyszeliście kiedyś o tych miejscach? A może już w nich byliście?

🔶Jest to nasz kolejny post w ramach Historii Turystycznych. Będziemy Wam bardzo wdzięczni za Wasze reakcje, komentarze i udostępnienia. Niech jak najwięcej osób dowie się, jak ciekawym, tajemniczym i atrakcyjnym zakątkiem jest Podkarpacie.

#polska #schronykolejowe

Schron kolejowy dla pociągu sztabowego z czasów II wojny światowej Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej im. Zygmunta Leśniaka w Strzyżowie Schron Kolejowy Stępina - Cieszyna Frysztak

Szkoła Podstawowa w Łopuszce Wielkiej Historia

Thu, 27 Aug 2020 13:31:00 +0000

Historia Szkoły w Łopuszce Wielkiej

Szkoła Powszechna w Łopuszce Wielkiej istnieje od 1870 roku. Z zapisów w Kronice Szkolnej wynika, że w pierwszym roku istnienia szkoły uczęszczało do niej 73 uczniów, pracował jeden nauczyciel Józef Świątecki, ksiądz katecheta Karol Ludwik Pietraszek, a budynek szkolny był „obskurny, szczupły, niski i nieodpowiadający celom naukowym”.

W 1904 roku z pomocą proboszcza z Pantalowic Leona Gondalowskiego i inspektora szkolnego Walentego Mazurka, udało się przenieść szkołę do nowego budynku, w którym znajdowały się dwie izby lekcyjne i mieszkanie dla nauczyciela. Warunki lokalowe wciąż były nie wystarczające, toteż z biegiem czasu szkoła rozszerzała się o dwie izby lekcyjne w dolnej i górnej części miejscowości.

Wybuch I wojny światowej przyniósł duże zmiany w życiu mieszkańców wioski. Nastąpiła mobilizacja wojskowa mężczyzn, w wielu domach pozostały kobiety i dzieci, a do szkoły uczęszczało niewielu uczniów. Z końcem września 1914 roku wojska rosyjskie zajęły wieś, kierownik szkoły wyemigrował do Węgier, nauka w szkole została przerwana. Wiosną 1915 roku nastąpiła ofensywa austriacko- niemiecka i nauczyciele mogli powrócić do pracy w szkole.

W okresie międzywojennym w naszej miejscowości mimo trudności lokalowych i materialnych istniała szkoła siedmioklasowa, w której uczono języka polskiego, arytmetyki, historii, przyrody, geografii, śpiewu, ćwiczeń cielesnych, odbywały się także zajęcia praktyczne. W szkole organizowane były uroczystości okolicznościowe dla uczniów i mieszkańców wioski. 20 października 1935 roku po praz pierwszy obchodzono uroczyście święto Patrona Szkoły Św. Jana Kantego.

W trudnym okresie okupacji niemieckiej funkcjonowała w Łopuszce Wielkiej Szkoła Powszechna, w której uczono tylko elementarnej wiedzy tj. czytania, pisania i rachunków, a od klasy III języka niemieckiego jako przedmiotu obowiązkowego. Mimo wysiłków okupanta duch narodu nie ginie, nauczyciele prowadzą potajemnie w szkole naukę literatury, historii i geografii, działa także biblioteka szkolna.

W czasie powojennym ilość młodzieży kształcącej się rośnie, następują zmiany organizacyjne i poszerza się zakres działalności szkoły. Dotychczasowe warunku lokalowe nie mogły temu sprostać, dlatego też w ramach ogólnopolskiej akcji Tysiąc Szkół na Tysiąclecie Polski powstał budynek nowej szkoły.

29 sierpnia 1965 roku nastąpiło uroczyste oddanie budynku szkolnego do użytku młodzieży.

Obecnie szkoła dysponuje nowoczesnym zapleczem dydaktyczno- wychowawczym i w pełni wykwalifikowaną kadrą nauczycielską.

Od października 2008 roku szkoła funkcjonuje jako Zespół Szkolno- Gimnazjalny, w którego skład wchodzą Szkoła Podstawowa i Gimnazjum. Szkoła rozwija sie dynamicznie dzięki zaangażowaniu rodziców i nauczyciela

Od niedawna Gimnazjum już zostało wyłączone z składu i obecnie funkcjonuje jako Szkoła Podstawowa bez Gimnazjum

Medynia Kańczucka

Tue, 09 Jun 2020 16:10:00 +0000

MEDYNIA KAŃCZUCKA

Medynia Kańczucka – wieś w Polscepołożona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Kańczuga

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Historia tej miejscowości zaczęła się około 1888 roku w karczmie żydowskiej stojącej nad stawem na gruncie Kuźniara w Medyni Łańcuckiej.

Wśród zbierającego się tam chłopstwa był nauczyciel Antonii Mędrala, który uczył trudnej sztuki czytania. Jednego wieczoru opowiedział, że wyczytał w gazecie ogłoszenie o parcelacji folwarku Zagórze koło Kańczugi.

Zainteresowani tym ludzie wysłali delegację do Zagórza i właściciela Hoczowskiego.

Po powrocie z delegacji rozpoczęto werbunek chętnych do wyjazdu na ziemie „obiecane". Wiele rodzin powędrowało tam mimo trudnych warunków gospodarczych jakie tam panowały.

Z powodu braku danych trudno określić kiedy wiosce przyznano nazwę Medynia Kańczudzka. Prawdopodobnie był to początek XX wieku, kiedy utworzono powiat przeworski. Początkowa nauka dzieci odbywała się w szkole w Łopuszce Wielkiej gdzie kierownikiem był Rudolf Rębisz. Około 1910 roku założono szkołę na miejscu, w prywatnym domu Jakuba Łazara.

Do lat 30-tych władze we wsi sprawowali wójtowie: Jakub Łazar, Marcin Zięba, Wojciech Zyga, Szczepan Słonina. Sekretarzował Jan Dziadosz, który przeszedł do Gminy zbiorowej utworzonej w Manasterzu. Po kilku latach Medynię przeniesiono do Gminy w Łopuszce Wielkiej, a ostatnio w 973 roku do Kańczugi. Władza przeszła na sołtysa.

Ludność Medyni pomagała w folwarkach hrabiego Romana Seipona z Łopuszki Wielkiej. Pomoc ta była tylko przy pracach polowych, przy żniwach.

Ilość domów na przestrzeni lat nie zmieniła się i wynosi 65 domów, natomiast liczba ludności w okresie kryzysu międzywojennego przekroczyła 300 osób. Faktem jest to, że wieś się starzeje. Młodzież ucieka od ciężkiej pracy licząc na lepsze perspektywy w mieście.

Łopuszka Wielka Krajobrazy

Tue, 09 Jun 2020 15:24:00 +0000

ŁOPUSZKA WIELKA

W obrębie Pogórza Dynowskiego, na północny zachód od Przeworska w dolinie strumienia Łopuszanka, prawego dopływu Mleczki leży duża wieś - Łopuszka Wielka. Do końca XIX wieku należała ona do powiatu łańcuckiego, następnie przeworskiego, a w ostatnich latach do województwa przemyskiego. Zabudowania ciągną się szeregowo spod lasu do dawnego dworu, po obu stronach rzeki, która spływa ze stoków wzgórza lasu Rączyna na północ od Siedleczki.

Teren otoczony jest malowniczymi wzgórzami wysokości 260-394 m n.p.m. Z południowej strony ciągnie się wielki kompleks leśny, na zachód zaś szerokie bezleśne wzgórze zwane Działem Pantalowickim (326-324 m n.p.m.).

Na tamtejszych terenach wśród utworów geologicznych występuje alabaster. Jest do drobnokrystaliczna odmiana gipsu o śnieżnobiałej barwie. Wydobywanie tego cennego minerału rozpoczął w 1928 roku hr. Seipjo del Campo. Wydobyty alabaster na miejscu przerabiano na różnego rodzaju gips. W czasie II wojny kopalnia była zalana wodą, ponownie uruchomiona została w 1945 roku i z małymi przerwami eksploatowana była do niedawna. Kopalnia podlega Rzeszowskiemu Przedsiębiorstwu Produkcji Kruszywa i Usług Geologicznych „Kruszgeo" w Rzeszowie. W kopalni znajdują się dwa pionowe szyby, jeden do wyciągu wyrobu, drugi do zejścia dla górników. Umocowanie drabiny pozwalają zejść 50 m w głąb ziemi, na tej głębokości znajduje się poziom wydobycia. Alabaster występuje w postaci skupień bryłowych rozmieszczonych wśród czarnych łupków. Dawnie wyrabiano z niego gips dentystyczny, chirurgiczny i sztukatorski. Alabaster z tych terenów wydobywany był nawet dla potrzeb Zamku Królewskiego w Warszawie.

Zwiedzając Łopuszkę Wielką należy zwrócić uwagę na zachowanie resztki parku, dawnego dworu Ścipionów oraz na XIX - wieczną kapliczkę grobową tej rodziny, zaprojektowaną przez architekta Karola Stryjeńskiego.

Ciekawostką jest mocno bijące źródełko na skraju wioski wśród rozpadlin i mokradeł

w miejscu zwanym Migdas. Zgodnie z legendą istniał tu kiedyś gród. Miała go zniszczyć woda, która rozmyła wały i Tatarzy wykorzystując ten moment wdarli się do warowni. Źródełko powstało z łez chłopca uciekającego przed Tatarami, który chciał schronić się w grodzie, ale bramy zostały zamknięte.

Można jeszcze zobaczyć murowaną kapliczkę z XIX wieku znajdującą się po stronie cmentarza. Pomnik ofiar hitleryzmu wystawiony 19-stu mieszkańcom Łopuszki, którzy zginęli podczas pacyfikacji osady przez Niemców. Jak również małe jeziorko w zachodniej części wsi. Nazwane jest ono Świętym Jeziorem i ma związek z kultem pogańskich Słowian. Zbiornik ten posiada kulisty kształt, płaskie porosłe szuwarami brzegi, w pobliżu których nie rosną ani drzewa, ani krzewy.

Łopuszka Wielka graniczy od północy z Siedleczką, od północnego wschodu z Łopuszką Małą i Pantalowicami, od południowego wschodu z Rączyną. Gleba jest tam trudna do uprawy, grunty położone są na górzystym terenie, jedynie ziemie pofolwarczne są żyźniejsze i położone na równiejszym terenie.

Nazwę wsi wywodzą niektórzy od łopuchów, bo ten chwast chętnie się tu pleni. Taką genezę nazwy podaje Franciszek Młynek i Józef Bębenek. Inni wywodzą nazwę miejscowości od legendarnego Łopuszna, założyciela osady.

Łopuszka Wielka Piękne Widoki

Wed, 20 May 2020 17:19:00 +0000

ŁOPUSZKA WIELKA PIĘKNO PODKARPACIA

📷📷🌈🌅

"Znów zza wzgórz czasu kwiecistą łodzią na świat wypłynęła wiosna. Na polach, na łąkach, na kropelkach porannej rosy, w leśnych gęstwinach, w miastach i wsiach rozgościł się maj. W przydrożnych stawach koncertują żaby. MAJ… czasami rozpalony promieniami słońca, aż do gorąca, rozdzwoniony dzwoneczkiem skowronka, to znów szumiący kroplami deszczowej muzyki, buchający pierwszymi burzowymi grzmotami albo zasłuchany w ciszę…"

MAJ jest jednym z najpiękniejszych w roku. Mimo ze tym roku mamy mamy ograniczony kontakt z przyrodą i wypoczynkiem na świeżym powietrzu...to możemy podziwiać piękno przyrody a szczególnie w widoki i wzniesień naszej wsi które są położone tuż przed Bieszczadami.

Kolej wąskotorowa "Podgórzanin"

Sat, 07 Mar 2020 15:32:00 +0000

PRZEWORSK~DYNÓW

Kolej Wąskotorowa

Przeworska Kolej Dojazdowa (PKD, pierwotnie "Wąskotorowa Kolej Lokalna Przeworsk-Dynów", niem. Schmalspurige Localbahn Przeworsk-Dynow, SLPD, znana też jako przeworsko-dynowska kolejka wąskotorowa) – wąskotorowa linia kolejowałącząca Przeworsk i Dynów, biegnąca doliną rzeki Mleczki.

Licząca ponad 100 lat kolej wąskotorowa powstała dla zapewnienia dogodnego transportu buraków do cukrowni "Przeworsk".

Przed dziesiątki lat była także ważnym środkiem komunikacji dla mieszkańców miejscości położonych

przy jej szklaku. Obecnie jest jedną z atrakcji turystycznych regionu. Kolejka na trasie o długości 46 km wyjeżdża ze stacji Przeworsk Wąski i wiedzie przez miejscości: Urzejowice, Krzeczowice, Kańczugę, Łopuszkę Wielką, Manasterz, Zagórze, Hadle Szklarskie, Jawornik Polski, Szklary, Bachórz, by dotrzec do Dynowa. Niezwykłą jej atrakcją jest najdłuższy w Europie tunel na liniach wąskotorowych o długości 602 m. begnący pod górą Szkkarską. W sezonie letnim od maja do września w weekendy kursuje pociąg turystyczny " Podgórzanin". Poza jazdą sympatyczną "Ciuchcią" na stacjach Przeworsk i Dynów można zwiedzać zabytkowy tabor kolejowy i budynki stacji.

Szerokość toru: 750 mm (pierwotnie 760 mm)

Długość trasy: 46,25 km

Odgałęzienia: brak

Eksploatowana: w całości

Wystawienie dokumentu koncesyjnego: 15 lutego 1902

Koncesjonariusz: Andrzej ks. Lubomirski

Okres budowy: wiosna 1900 – wrzesień 1904

Historia

Przed I wojną światową

Koncepcja budowy i eksploatacji kolei przeworskiej powstała w okresie cesarstwa austro-węgierskiego, a staranie o rozpoczęcie budowy kolei zapoczątkowali w 1894 r. ówcześni właściciele ziemscy hrabiowie Roman Scypio del Campo z Łopuszki Wielkieji Skrzyński z Bachórza, po zbudowaniu przez księcia Andrzeja Lubomirskiego cukrowni "Przeworsk". Zasadniczym celem funkcjonowania kolei było dostarczanie buraków do cukrowni oraz przewóz z ziemi brzozowskiej płodów rolnych, drewna, żwiru i kamienia. Starania o uzyskanie koncesji i subwencji rządowych przeciągały się, a Ministerstwo Wojny Austro-Węgier sprzeciwiło się zbudowaniu początkowo planowanej kolei normalnotorowej z uwagi na obawę wykorzystania jej przez Rosję w razie wojny. Rozpoczęcie budowy kolei nastąpiło dopiero po uzyskaniu koncesji, co nastąpiło 15 lutego 1902 roku. W pierwszej kolejności wykonano 44 km linii oraz 6 budynków stacyjnych i mieszkalnych, a także warsztaty w Przeworsku. Całkowite oddanie do eksploatacji i oficjalne otwarcie całej 46,2 km linii wraz z budynkami i parowozownią zwrotną w Dynowie nastąpiło 8 września 1904. Początkowo właścicielem kolei był książę Lubomirski, a od 1908 roku towarzystwo akcyjne Kolej Lokalna (Lokalbahn) Przeworsk - Dynów z siedzibą we Lwowie, z większościowym udziałem państwa.

Początkowo tabor kolei przeworsko-dynowskiej stanowiły 3 lokomotywy parowe (tendrzaki serii Uv firmy Krauss o układzie osi C1[2]), 7 wagonów osobowych i 45 towarowych. Po 3 latach przybyło 6 wagonów towarowych. W 1910 kolej dysponowała 4 lokomotywami (tego samego typu), 7 wagonami osobowymi i 55 towarowymi. Po kolejnych 3 latach tabor uzupełniono o kolejne 10 wagonów towarowych. W pierwszym pełnym roku eksploatacji kolei (1905) z możliwości przejazdu skorzystało 45 007 pasażerów, co zapewniało słabą rentowność. Sytuację poprawiło w dalszych latach zastąpienie pociągów mieszanych przez dwie pary pociągów osobowych i jedną towarowych. Rok później na podróż koleją zdecydowało się 62 tys. osób, a w 1908 ich liczba przekroczyła 85 tys. Tuż przed wybuchem wojny, w 1913, z usług kolei wąskotorowej skorzystało 110 tys. pasażerów. Mieli oni możliwość podróżowania wagonami 2 i 3 klasy (dopiero w 1913 wprowadzono do użytku jeden wagon 1 klasy). W latach 1904-1913 z wygodniejszych wagonów korzystało tylko 2,3-6,1% podróżnych. Gros wszystkich klientów kolei (90-96%) decydowało się na podróż wagonami 3 klasy. Pozostałe 0,3-3,8% pasażerów stanowiły osoby podróżujące według taryfy wojskowej.

W pierwszym, pełnym roku eksploatacji kolei (1905), przewieziono ładunki i towary o łącznej masie 25 847 ton. Kolejne lata przyniosły stopniowy wzrost przewozów towarowych koleją przeworsko-dynowską. W 1909 klienci kolei zlecili przewóz ładunków o masie 32,3 tys. t. Rok później osiągnięto 44,1 tys. t, a rok 1911 zamknięto jeszcze lepszym wynikiem - 48,9 tys. t.

.PKD dziś

Lokomotywa Lxd2-251 w Bachorzu

Dzięki założonemu w 2009 Stowarzyszeniu Miłośników Przeworskiej Kolei Dojazdowej udało się ocalić od zaprzestania prowadzenia kursów turystycznych, gdyż władze samorządowe nie były w pełni przekonane o sensie prowadzenia dalszej działalności kolejki. Mimo wielu przeszkód, SMPKW nie dopuściło do likwidacji PKD. Właścicielami koli są powiaty: przeworski i rzeszowski. Od stycznia 2013r. Powiatowy Zarząd Dróg w Przeworsku objął w zarząd Przeworską Kolejkę. Przeworska Kolej Dojazdowa dysponuje 6 lokomotywami Lxd2, w tym 3 są czynne. W 2013 roku kolej jeździła w weekendy od czerwca do sierpnia, a w niedziele także we wrześniu.

Zestawienie taboru: Przeworsk:

Lxd2 - 257 (sprawna)

Lxd2 - 268 (sprawna)

Lxd2 - 282 (niesprawna)

Lxd2 - 334 (sprawna)

Lxd2 - 335 (niesprawna)

Bachórz (karczma)

Lxd2 - 251 (odstawiona, jako pomnik)

Atrakcje

Kolej słynie z tunelu w Szklarach o długości 602 m - jedynego na kolejach wąskotorowych z ruchem turystycznym w Polsce. Tunel ten zamykany był drewnianymi wrotami[1]. Są też 2 mosty stalowe nad rzeką Mleczka, jest też wiele mostów 10 - 15 m na jednym prześle, jest również most kamienny.

Przebieg trasy

Występuje tutaj każdy typ krajobrazu. Podróż zaczyna się w dolinie rzeki Wisłok, następnie kolejka pokonuje, długie i proste odcinki między polami uprawnymi. Za stacją zwaną 'środkową' Kańczugą znajdują się dwa stalowe mosty, w Łopuszce Małej – sztuczny zbiornik, a następnie tory biegną wzdłuż drogi łączącej Przeworsk z Dynowem. Zaczynają się też ostre łuki i wysokie podjazdy podczas mijania Jawornika Polskiego. Podróż kończy się przejazdem przez tunel, gdzie po wyjeździe widać krajobraz Pogórza Dynowskiego. Kolejka zjeżdża w dół doliny rzeki San, gdzie są spore łuki, most kamienny i pola uprawne. Na całej 46-kilometrowej linii kursuje turystyczny pociąg Pogórzanin. Czas przejazdu trasy Przeworsk - Dynów z postojami wynosi 2 godziny i 40-45 minut w jedną stronę.

W Dynowie stoi jako pomnik parowóz Px48-1734.

Stacje

Schemat Przeworskiej Kolei Dojazdowej

Przeworsk Wąskotorowy (gmina miejska Przeworsk)

Urzejowice (gmina Przeworsk)

Krzeczowice (gmina Kańczuga)

Kańczuga (gmina Kańczuga)

Łopuszka Wielka (gmina Kańczuga)

Manasterz (gmina Jawornik Polski)

Zagórze (gmina Jawornik Polski)

Hadle Szklarskie (gmina Jawornik Polski)

Jawornik Polski (gmina Jawornik Polski)

Szklary Tunel (gmina Hyżne)

Szklary (gmina Hyżne)

Bachórz (gmina Dynów)

Dynów (gmina miejska Dynów)

Kaplica grobowa rodziny Scipio del Campo w Łopuszce Wielkiej

Sun, 23 Feb 2020 15:35:00 +0000

Wzniesiona w stylu neogotyckim kaplica grobowa rodu hrabiów Scipio del Campo, z końcem XIX w. według projektu Karola Stryjeńskiego. Wybudował ją dokładnie w 1893 roku hrabia Karol Scipio del Campo dla swojego synka, który zachorował śmiertelnie na ospę. We wnętrzu tej kaplicy pochowano również innych członków rodu. Scipionowie del Campo przybyli do Polski w czasach króla Zygmunta Starego a więc w XVI stuleciu. Wraz z małżonką króla – Boną Sforza – do Rzeczypospolitej przybył Piotr Scipio del Campo – marszałek dworu włoskiej królowej. Źródła podają, że przyjacielem architekta – projektanta kaplicy grobowej (należał do Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie) – był inż. hr. Roman Scipio del Campo, który odkrył na tutejszym terenie jedyne w Europie Wschodniej pokłady alabastru i został budowniczym kopalni. Wydobywany tutaj alabaster wykorzystywany był m.in. do renowacji stiuków w Katedrze Wawelskiej. W czasie II wojny światowej kopalnia była zalana wodą, uruchomiono ją ponownie w 1945 r. Miejscowe pokłady alabastru są największymi w Europie, kopalnia jest obecnie nieeksploatowana.

Kaplica jest obecnie użytkowana przez Parafię Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Łopuszce Wielkiej. Obiekt godny uwagi!

Lokalizacja: Łopuszka Wielka, powiat przeworski, gmina Kańczuga

Zródło informacji:

http://dziennik-zlozony.pl/kaplica-grobowa-rodziny-scipio-del-campo/